اغلب افراد وقتی قراره ازدواج بکنند،طرف مقابل رو دوست دارند.
عاشقانه باهم رابطه داشتند یا حس خوبی به این مسئله دارند.
اما آیا همین حس خوب برای ماندگار بودن رابطه و ازدواج کافیه؟
اگر کافی بود،پس چرا این قدر آمار طلاق و جدایی ها بالاست؟
افراد با کلی هزینه و تشریفات مراسم عروسی برقرار میکنند و با فیلم برداری های آنچنانی عشق خودشون رو جار می زنند اما پایداری کجاست؟
پایداری و ماندگاری یک ازدواج و رابطه به رفتارهایی بسیار فراتر از عشق نیازمنده.
بهتره اینجوری بهش نگاه کنیم که:
عشق بیشتر یک عمل و رفتاره تا یک احساس خالی.
چرا که احساسات ممکنه کم و زیاد بشن و در طول زمان تغییراتی در اونا حاصل بشه.
اما عشق اگر از جنس رفتار باشه،فرد متعهدانه بهش عمل می کنه و از همین رو میشه امید داشت به یه رابطه پایدار و شاد.
پس به عشق نگاه عمل داشته باشید تا نگاه صرفا احساسی.
